-->

رفتار با کودکان سرطاني

هنگامي که والدين متوجه بيماري سرطان در فرزند خود مي شوند، دچار شوک بزرگي شده و واکنش هايي مانند ترس، خشم، غم و اندوه و انکار را نشان مي دهند و در نهايت سعي مي کنند که با اين احساسات خود مقابله کنند و يا کنار بيايند. نکات ارائه شده در مقاله زير براي والدين و تمام کساني که با کودکان سرطاني در تماس هستند مفيد مي باشد. اين دسته از افراد بايد اطلاعات خود را در اين زمينه افزايش دهند تا با برخورد مناسب، به افزايش روحيه و اعتماد به نفس کودک سرطاني کمک کنند.
سرطان چيست؟
تمام سلول هاي بدن ما به طور منظم و بر اساس قاعده خاصي در حال رشد هستند. گاهي اوقات برخي از سلول ها از مسير رشد طبيعي خود خارج مي‌شوند و به طور غيرمنظم و سريع تر از حالت طبيعي رشد مي‌کنند. اين امر سبب به هم خوردن نظم طبيعي بدن مي شود. به اين به هم‌ ريختگي سرطان مي‌گويند.
سرطان به دسته اي از بيماري هايي گفته مي شود که عامل رشد غيرطبيعي سلولهاي بدن هستند و سلولهاي بدن بطور غيرقابل کنترلي تکثير و در بقيه قسمتهاي بدن پخش ميشوند (متاستاز).
رشد غيرطبيعي اين سلولها در نهايت منجر به تشکيل توده هاي بزرگ (تومور) مي گردد. اين تومورها به دو دسته تومورهاي بدخيم و خوش خيم تقسيم شده که تومورهاي خوش خيم تهديد کننده حيات نمي باشند، احتمال بروز سرطان در همه سنين وجود دارد ولي با افزايش سن زيادتر مي شود، بيش از 40% سرطان ها قابل پيشگيري هستند.
رفتار با کودکان سرطاني,طرز رفتار با کودکان سرطاني,رفتار والدين با کودکان سرطاني بهتر است يک روانشناس ماهر خبر بيماري سرطان را به کودک بدهد
نحوه خبر دادن به کودک درباره بيماري سرطان:
سرطان در کودکان از آن جا که در سنين پايين رخ مي دهد در حوزه حفظ سلامت روان، از اهميت ويژه اي در مقايسه با بزرگسالان برخوردار است بنابراين آمادگي والدين به عنوان افرادي که مسئوليت مستقيمي در برابر کودک و بيماري اش دارند بسيار حياتي است. واضح است که آگاهي والدين در مواجهه با بيماري، چگونگي رفتار آن ها با کودک مبتلا به سرطان و از همه مهم تر حفظ روحيه کودک و خانواده نقش بسزايي در بهبود بيمار ايفا مي کند.
خبر دادن به کودک قبل از 7 سالگي:
در کودکان زير 7 سال با توجه به اينکه کودک درکي از بيماري صعب العلاج و زندگي يا مگر ندارد، بهتر است والدين خيلي وارد جزييات بيماري نشوند تا سطح اضطراب کودک بالا نرود. کودک در اين سن نمي تواند بيماري را حتي به عنوان اختلالي که مي تواند برگشت پذير باشد درک کند. وقتي دست يا پاي کودکي زخم مي شود، ممکن است حس کند پا و دستش را براي هميشه از دست مي دهد.
پس توضيح اضافي به کودک هيچ کمکي نمي کند و تنها اضطراب او را بالا مي برد. به کودک بيمار در اين سن و سال کافي است بگوييد بايد اين مرحله را طي کند و شايد لازم باشد آمپول بزند يا دارو مصرف کند. والدين بايد به کودک اميد دهند که هرچه سريع تر بهبود پيدا خواهد کرد.
خبر دادن به کودک بعد از 7 سالگي:
براي کودک بالاي 7 سال، مساله تا حدودي متفاوت است و کودک با توجه به رشد تفکر متوجه بسياري از مسايل است. والدين بايد از پچ پچ کردن و زمزمه جلوي کودک در اين سن و سال خودداري کنند و از مشکل هاي کودک جلوي او صحبت نکنند. در اين شرايط معمولا کودکان پي مي برند اتفاق بدي در حال وقوع است. بعد از 7 سالگي بايد به کودک اطلاعاتي در مورد بيماري اش داد اما لازم نيست اطلاعات کامل باشد.
اگر والدين مي دانند درخصوص بيماري بايد توضيح دهند ولي حس مي کنند نمي توانند احساسات خود را کنترل کنند، بهتر است اطلاعات را روان شناس يا روان پزشک به کودک بدهد. پزشک مي تواند اطلاعات مختصري در مورد بيماري و شيوه درمان به کودک بدهد و مخصوصا اگر کودک به شيمي درماني نياز دارد بايد در مورد عواقب شيمي درماني و ريزش مو صحبت شود.
نکاتي درباره رفتار والدين با کودک سرطاني:
هنگامي که والدين متوجه بيماري فرزند خود مي شوند، معمولا توجه بيشتري نشان مي دهند و چه بسا با محبت هاي زيادي او را لوس مي کنند. اين موضوع ممکن است باعث شود هم کودک تصور کند شرايط غير عادي بر خانه حکمفرماست و هم در صورت وجود فرزندان ديگر، حس حسادت يا دلسوزي آنان و به تبع آن برخورد نامناسب و غير معمول آن ها را برانگيزد. بنابراين اولين توصيه اي که مي توان به چنين والديني کرد اين است که به جز انجام امور مربوط به درمان بيماري، رفتار بسيار عادي با وي داشته باشند.
اين موضوع بايد به ديگر همراهان و اطرافيان کودک نيز يادآوري شود. نکته ديگر اين است که پس از آگاه کردن کودک از وضعيت خود، بايد وي را تشويق به بازي، ورزش و تحرک کنند تا از اين طريق هم به بالا بردن روحيه وي کمک کنند و هم از نظر جسمي او را آماده انجام مراحل نسبتا سخت درمان کنند. دادن پاسخ هاي درست به سوال هاي کودک، کنار آمدن و رفتار صبورانه در برابر علايم احتمالي درمان، مديريت روابط وي با دوستانش و کمک به طبيعي تر طي شدن دوران نقاهت از مهم ترين نکاتي است که والدين بايد در هنگام برخورد با کودک بيمار خود به آن توجه کنند.
صحبت با کودک در خصوص درمان بيماري سرطان:
هر بار که شما درباره بيماري فرزندتان با او صحبت مي‌کنيد، ممکن است موضوع مرگ و ترس‌هايش را در اين مورد پيش بکشد. اگرچه پرسش‌هاي آن‌ها در اين موارد خطرناک هستند، ولي آماده باشيد تا از عهده اين سوالات برآييد. خودداري از بحث کردن درباره مرگ، قدرت ابراز احساس ترس را از بچه ها مي‌گيرد و نيز باعث مي‌شود شما فرصت آرامش و اطمينان دادن به او را از دست بدهيد. همچنين اين موضوع بسيار اهميت دارد که به بچه‌هاي بزرگتر اين واقعيت را تاکيد کنيد که سرطان قابل درمان بوده و تحقيقات براي دستيابي به روش‌هاي بهتر و بهبود بخشيدن به درمان ادامه دارد.
بسياري از والدين مي‌ترسند با گفتن حقيقت به کودک او را ناراحت کرده و باعث آشفتگي او شوند، اما اگر ناراحت يا عصباني هم بشود بروز اين حالات به نفع اوست. با بحث در مورد موقعيت و تلاش براي از بين بردن پيچيدگي‌هاي ذهني کودک، هم کودک و هم والدين، مي‌توانند زندگي طبيعي را دوباره آغاز کنند. کودکان با آگاهي يافتن در مورد بيماريشان، خوشحال‌تر به نظر مي‌رسند و فعاليت‌هاي پزشکي موفقيت‌آميزتر خواهد بود زيرا کودک خودش مي‌تواند فعالانه در آن مشارکت داشته باشد. والدين نيز ديگر زير فشار ناشي از پنهان کردن حقيقت نيستند و علي رغم همه ترديدها و غصه‌ها، هر کسي با بيماري و آينده، راحت‌تر برخورد مي‌کند. ممکن است بچه‌هاي بزرگتر مبتلا به سرطان در مورد سرطان و مراقبت‌هاي بيمارستاني، مطالعاتي هم داشته باشند که در اين صورت مي‌توانيد منابع مختلفي را در اختيارشان قرار دهيد.
رفتار با کودکان سرطاني,طرز رفتار با کودکان سرطاني,رفتار والدين با کودکان سرطاني رفتار ديگران با کودکان سرطاني
با کودکان درباره مرگ حرف بزنيم يا نه؟
در مورد کودکان زير 7 سال اصلا لازم نيست، درباره مرگ صحبت کنيم اما در سنين بالاتر بايد از خود بيمار نظر خواست که آيا دوست دارد در مورد بيماري اش بيشتر بداند يا نه. بايد به کودک حق انتخاب داد. فرهنگ ما مثل فرهنگ غرب نيست. در غرب به طور باز در مورد تمام مسائل با کودک صحبت مي کنند و به بيمار در هر سني اين حق را مي دهند که بداند به چه بيماري اي مبتلاست و آيا درماني وجود دارد يا نه اما در فرهنگ ما وابستگي ها شديد و روابط عاطفي قوي است و پدر و مادر تحمل دادن اين نوع اطلاعات را به کودک ندارند.
اشکالي هم ندارد زيرا بيان اطلاعات کمکي به کودک نخواهد کرد. اگر روند درمان مشخص نيست بهتر است در عين اميدواري دادن به کودک، اطلاعات کاملي در اختيار او قرار نگيرد. اگر براي کودکي اميد به زندگي وجود ندارد بايد والدين از اين اطلاعات استفاده کنند و وقت بيشتري را با فرزندشان بگذرانند و حس خوب خود را به او منتقل کنند و نشان دهند چقدر فرزندشان را دوست دارند. آنها مي توانند از فرصت باقيمانده استفاده کنند و خاطرات خوبي بسازند.
ديگر نکات مهم در خصوص رفتار با کودکان سرطاني:
1- صبر خود را بالا ببريد
2- در دوره درمان، به ديگر فرزندانتان نيز توجه کنيد
3- صادقانه با برادر يا خواهرشان موضوع را مطرح کنيد
4- بيماري سرطان را براي دوستانش تعريف کنيد که بدانند بيماري سرطان مسري نيست
5- به خدا توکل داشته باشيد و آرامش خود را حفظ کنيد
6- به ديگر اقوام بگوييد که نبايد به کودک ترحم کنند و رفتاري عادي داشته باشند
7- به کودکان توضيح دهيد که به خاطر انجام شيمي درماني ممکن است ظاهرشان تغيير کند